maandag 10 maart 2008

Meteoriet uit koers



Er hangt veel boven ons hoofd. Niet enkel kopzorgen. Maar als we niet goed opletten, dan zal het meer zijn dan migraine. We gaan niet aan doemdenkerij doen. De natuur geeft zijn geheimen nooit prijs. En zoals we van de mens gewoon zijn gaan we, als het echt moet, nog met pijl en boog schieten.

Spreken nog we over 'de natuur' als we in de ruimte zijn? Is er dan ook nog tijdsbesef? We zullen waarschijnlijk niet over zulke termen struikelen als de rotsblok nadert. Het is zelfs geen hypothese meer. Er vallen genoeg kleine steentjes door onze atmosfeer. Gelukkig is de dampkring zo ontworpen dat het ons degelijk moet beschermen. De kans dat toch een rots van groot kaliber slecht verbrandt, ons schild doorboort en toch te pletter stort is relatief klein. Maar zeg nooit 'nooit'!

Er waren plannen geweest van diverse landen, meer theorie dan uitvoerbaar. Ze werden weggewuifd wegens te duur. Enkel de Amerikanen geloven nog dat de oerknal ooit nog wel eens zal plaatsvinden, de Apocalyps, hetzij in kleine schaal. De pijl en boog is geen fabel. De ruimtelijke kruisboog is in de maak. En deze keer niet van Russische makelij.

Het concept is 'eenvoudig'. Gewoonweg een schot in de roos om een aanstormende grote meteoriet te verpulveren. De test een jaar geleden met het afschieten van een projectiel op een meteorietje was meer een wetenschappelijke oefening. Hij bleef nog stevig in zijn zadel. Maar heeft schieten nog wel zin? De tests op schieten van soorten gesteenten gaf geen echte hoop. Men schoot op verschillende afstanden en met projectielen. De een brak mooi in twee, een ander kreeg gewoon een puistje bij, nog een ander brak in stukken van elkaar,... Men had toch gehoopt dat er een zou verpulveren of tenminste toch een paar honderden meters een andere kant zou opgaan. In het klein lukt alles wel. Maar wat met een mastadont? Mogelijkheden genoeg, en hoe duur willen we gaan?

In vredestijd schieten we niet, dus zullen we de vijand met open armen ontvangen en eventjes opzij zetten. En zo zal het waarschijnlijk ook moeten gebeuren! We vangen de meteoriet op en geven hem een nieuw parcours. Het lijkt allemaal wel een beetje belachelijk. Een vulkaanuitbarsting is ongeveer het omgekeerde van een meteorietinslag. Maar bij een inslag, van ocharme een steen van ongeveer een 100 kubieke meter, komt er zoveel schadelijke explosieve energie vrij met vernietigende kracht dat een grote streek ten dode is opgeschreven.

De eindstreep zal niet bij ons mogen zijn!!

Geen opmerkingen: