woensdag 2 april 2008

Het tijdstip van je heldendaad



De dood is niet meer. Leve het paradijs. Maar bepaal wel wanneer.

Hoogbejaard, controversieel en op een dag niet meer weten wie je bent. Het kan je overkomen. Ik heb hem niet gekend. Zijn naam ken ik, zijn leven niet. De titel "het verdriet van België" ken ik, zijn boek niet. En ga zo maar door. We hebben het niet enkel over Hugo Claus, maar over zoveel andere onbekende helden.

Kerk en staat moeten gescheiden blijven, gelukkig wel. Het is ooit anders geweest, maar de democratie heeft gezegevierd. Kardinaal Daneels vindt het zo nodig dat de mens moet lijden en psychisch afzien. Zijn tijdstip was ook verkeerd gekozen. In katholieke termen zou ik een geestelijke kunnen begrijpen, tot je zelf ooit in zo'n situatie belandt. Ook Frankrijk heeft zijn verdriet; de moedige vrouw, die nog altijd hoopte dat het gerecht aan haar kant zou staan en zo met een gerust geweten kan sterven. Het gerecht heeft jammer genoeg gewonnen en Frankrijk verloren. Ze wou nog naar ons land komen, maar heeft dan toch 'plots' een andere beslissing genomen. Weliswaar pijnlijk, zonder erkenning. Ze was nog onbekender dan Hugo Claus.

Voor het ene land moet het euthanasiedebat nog beginnen, voor een ander land mag het nog ietsje uitgebreider. Ex-premier Verhofstadt heeft met een mooie tekst deze man omschreven. Heel aangrijpend en niets met politiek te maken. Heeft Claus werkelijk gewacht tot de vorming van onze regering? Nogmaals het tijdstip van zijn rust. Moedig en trots voor België en Vlaanderen. Helder van geest? Gun het hem en vele anderen. Alzheimer, dementie,... ziekten waarvan je de pijn niet meteen ziet, maar psychisch doet afzien en ook dat van de mensen rondom jou. Je herinneringen niet meer kunnen plaatsen moet verschrikkelijk zijn. Ze worden nagenoeg volledig verwoest in je bewustzijn.

Het positieve tijdstip blijft onvoorspelbaar.

Geen opmerkingen: