zaterdag 21 juni 2008

ARTIKEL 71



De onweerstaanbare dwang!!

Alweer een precedent in het Belgisch rechtsysteem. Na jarenlange vernedering bij partnergeweld is het mogelijk om een laatste genadeslag toe te dienen. Deze keer niet door een man, wel degelijk door een vrouw. Ik heb misschien wel gemakkelijk spreken, maar geef toe dat ik het dossier niet ken, gelukkig maar.

Als jurylid is het soms moeilijk om zich in te leven in de wereld van een dader, want 'moordenaar' is misschien in deze situatie een vreemd woord. Zeker als je gelooft in artikel 71. Je moet verduiveld een heel goed strafpleiter zijn. Jef Vermassen doet het weer. Is dit nu echt wettelijke zelfverdediging? Ik kan me goed inbeelden dat de stoppen op een gegeven moment doorslaan. Maar hoe lang kan je partnergeweld volhouden, zonder te zoeken naar professionele hulp?

Is het een vrijgeleide voor de toekomst dat zulke vrijspraken een regel beginnen te worden? Nee, want dit moet een heel uitzonderlijke situatie zijn. Een bejaarde die dit doet. Een ongelukje was het niet, want na het geklop met de hamer, moest ze wel zeker zijn dat haar man dood was. Een paar messteken. De advokaat moet blijkbaar heel goed ingespeeld hebben op het emotioneel aspect van haar leven als trouwe echtgenote.

Mocht het een man geweest zijn, dan zag het er zeker niet goed uit. Want wie zou een omgekeerde situatie geloven? Maar mocht het een jonge vrouw van in de dertig zo iets doen, dan zal de strafpleiter toch niet met dit bevrijdend artikel moet komen opdagen.


Niet voor herhaling vatbaar.

1 opmerking:

emmy zei

Vermassen deed het nog al eens, in de zaak Van Steen. Hier was het een 'brave huisvader'. Met alle respect, ik las zijn boek (Moordenaars en hun motieven) gretig, ik kreeg de tranen in mijn ogen als ik hem een aantal jaren geleden op 'Titaantjes-Radio 1' hoorde spreken... maar dit is een brug te ver. Er kunnen geen verzachtende omstandigheden zijn die leiden tot 'onschuld'... Tot een minimalistische straf, daar kan ik inkomen, maar 'onschuld'? In 2004 vermoordde mijn schoonbroer mijn zus, hij leek in de voetsporen van Van Steen te willen stappen, en nam Vermassen als advocaat (zie ook: www.bloggen.be/miaverschueren). Jammer genoeg voor hem haakte Vermassen af, vermoedelijk had mijn schoonbroer het wat de bont gemaakt door de sadistische wijze waarop hij tewerk was gegaan en kreeg Vermassen die details te verwerken. Vermassen steeg terug in mijn achting toen. Maar nu doet hij het dus weer. Hoeveel sympathie ik ook kan voelen bij een oud moederke dat decennialang vernederd en geterroriseerd werd, is dat een vrijgeleide om eventjes god te spelen en een leven te nemen?