woensdag 2 juli 2008

Adoptieland



Het is terug van weggeweest. Of is het ooit wel eens weggeweest? Zoals iemand me onlangs schreef: 'het zal wel koelen, zonder blazen'. En eigenlijk is het wel zo.

Is er nog wel iets positiefs? Als het de geadopteerden niet zijn, dan zijn het de adoptiebureau's, zeg maar organisaties. Als dit nog niet genoeg is, dan zijn het sommige overheidsinstanties die geen subsidies en erkenning willen verlenen aan gevestigde waarden. Plots voldoen ze niet meer wegens te weinig aanvragen.
De methode van elke organisatie is verschillend. Er zijn er bij die zich volledig focussen op één land, andere nemen er verschillende landen erbij. Enkele organisaties combineren het ook nog eens met sponsorship van een kind ter plaatse. Ik zou zeggen ieder zijn methode met hun filosofische en ideologische overtuiging.

In de jaren '70 zijn de eerste adoptiekinderen in België gekomen. Vooral van India en Korea. De organisatie die het langst bestaat zijn 'De Vreugdezaaiers'(meer dan 30 jaar). Niet toevallig dé organisatie waar ik in België ben gekomen. In een recent interview met de voorzitter van de Vlaamse Adoptiefederatie(Jo Labens), De Standaard, werd deze organisatie ten onrechte bestempeld als "zo goed als stil gevallen". Niets is minder waar. Het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit. Ik heb dan ook nog eens vernomen dat deze uitspraak niet de bedoeling was en dat deze zin 'verdraaid' werd en verkeerd geïnterpreteerd. Excuses van de voorzitter aan bovenvermelde organisatie werden dan ook aangeboden.

Het mag gezegd worden dat een kind adopteren, een moeilijke zaak begint te worden. Vroeger had men veel meer keuzes en was de termijn redelijk. Nu doet men er bijna 4 jaar over. Er zijn bepaalde dingen die beter kunnen voor kandidaat-adoptieouders. Men heeft ook beginnen beseffen dat een kind adopteren ook geen heldendaad is. Dat zal het wel zeker niet zijn. En het besef dat een opgroeiend kind van een ander land zich vroeg of laat vragen gaat stellen.

Bepaalde geadopteerden kunnen het wel eens moeilijk hebben, maar dat hebben autochtone kinderen ook. Het verschil is dat het bij ons ietsje meer opvalt, want de stempel van 'geadopteerd' geraak je nooit meer kwijt. Ik zou persoonlijk ook niet inzien waarom dit nodig is.

Ja, inderdaad: 'koelen, zonder blazen'.

Geen opmerkingen: