zaterdag 12 juli 2008

De crêche: een vrouwenzaak?


We staan er niet bij stil. Waarom? Logisch, omdat we het niet gewoon zijn. Wie gaat er zijn kind naar een crêche brengen waar enkel 2 of meer mannen, of overwegend meer mannen dan vrouwen voor de opvoeding zorgen?
Tja, mijn emancipatie begint blijkbaar te werken. En het is nooit te laat. Als er een nijpend tekort is aan kinderopvang, dan is er een job weggelegd voor mannen. Joepiiee!! Nee, zo gemakkelijk gaat het blijkbaar niet. Het is niet verwonderlijk dat we dit 'ongewoon' zouden vinden. Voor sommige ouders is een kind wegdoen voor opvang(0-3j) niet altijd even leuk, meer een noodzaak. Afgezien van de kosten is het vooral een goede planning. Het is wel goed voor de sociale omgang en andere ontwikkelingen van het kind. Opmerkelijk; de meeste opvoeders zijn allemaal vrouwen. Zeg maar een klein beetje het verlengde van thuis. Daar staat de mama ook altijd klaar voor alles en nog wat.

Een beetje vreemd, niet? En toch is dit niet abnormaal. Nee, geen excuses. In een gezonde situatie draagt een moeder 9 maanden haar kind. Hierdoor heeft het een (h)echte band die vaders totaal niet hebben. Een passieve relationele beleving en daar blijft het ook bij. Ook bij een kind dat geadopteerd is ontstaat bij de niet-biologische moeder haar moederinstinct. Na de geboorte krijgt vooral de papa het onwennig gevoel dat de mama alles beslist. In de beginfase toch,.... en later soms nog. Wij krijgen maar inspraak als het kind het besef krijgt dat papa er ook is en wij moeten er nog een band mee opbouwen. De symbiose is dat het kind loskomt van de moeder. In filosofische termen zou men hier ook over een soort 'adoptie' kunnen spreken: het moment is aangebroken om je eigen kind uit te kiezen en op te voeden(Duyndam-'twaalf vaders':vaderschap als adoptie). Een vader doet dit dan meestal op heel andere manieren. Zeg maar de leuke dingen. Want verzorging is altijd de hoofdtaak geweest of nog altijd van de moeder. De papa's komen in het begin zeker en vast op de 2de plaats en wakker zullen we er niet van liggen.

Een ideale sociale gezinssituatie is meestal dat een kind opgevoed wordt door een man en een vrouw. Nu is het al mogelijk dat het al gebeurt door 2 mannen of door 2 vrouwen. Welke situatie ook; het kind moet zich goed voelen.
Maar ik moet in mijn omgeving de eerste crêche(groot of klein) nog vinden die uitgebaat wordt door enkel mannen of de helft mannen. Willen wij niet afwijken van ons ideaalbeeld? Studies zouden kunnen aantonen dat kinderen in deze vorm van kinderopvang gebaat zijn met een man.
Kinderen leren en zien telkens het stereotype van de mama. Dat van de papa is nergens te bespeuren. In Denemarken wordt het een gewoonte, maar in vele landen in Europa is 'la mama' nog opvoedster number 1.

Mannen zien de dingen op een andere manier. Daarom zeker niet veel beter. Het moederinstinct kunnen we niet overtreffen. Maar er zullen toch ettelijke jaren voorbijgaan en een wisselende verstandhouding in onze maatschappij om toch een opvallende verandering te zien.

2 opmerkingen:

kitty zei

Beste Jo, hartelijk dank voor jouw artikel. Het doet deugd te zien dat mensen zich effectief bezig houden met de basis van de samenleving: de toekomst van onze maatschappij.

Als kapstok geef ik je graag een ruwe schets van de menselijke structuur, zoals deze uit een miljardenjaren lange evolutie te voorschijn is gekomen. Daarna kan je zelf jouw bedenkingen eraan ophangen.

Wat we moeten weten is dat de bevruchte eicel nog geen besef heeft van zichzelf. Maar gedurende de 9 maanden van de zwangerschap wordt het embryo niet alleen fysisch maar ook psychisch gevormd
door de moeder. De foetus capteert op vibratoire wijze alle gevoelens,emoties en ervaringen van de moeder. Dit alles wordt opgeslagen in het onbewust geheugen van de foetus.Door het feit dat de foetus zich in een totale symbiose met de moeder beleeft in de moederschoot is er voor hem geen enkel onderscheid tussen zichzelf en de buitenwereld (=mama). Alle ervaringen van mama beleeft hij derhalve als zijnde van hemzelf. Want 9 maanden lang beleeft hij zich als een inhoud in een omhulsel zonder onderscheid, hij is beide, hij is ALLES.

Als hij dan bij de geboorte zijn omhulsel verlaat is het alsof hij zijn gevoel van al-eenheid dreigt te verliezen. Gelukkig is de mama daar (meestal) onmiddellijk om hem te omringen met warmte en tederheid. Hij herkent haar stem. De symbiose gaat over naar een fusionele relatie met de moeder.

Het is belangrijk dat de pasgeborene nog een tijdlang die baarmoederlijke beleving kan ervaren om zo geleidelijk aan ervan los te komen.
Maar in de eerste fase is het van levensbelang dat mama daar is (of een structurele <=vervangende> moeder). Iemand die voelt wat hij nodig heeft.

Wat is hier de rol van de vader ?
laat ons kijken naar de dierenwereld: de fazanthaan met zijn rijkgekleurde veren, bewaakt het territorium en beveiligt het tegen roofdieren. Ondertussen kan het wijfje ongestoord broeden en/of zich met haar jongen bezig houden.
Bij de mens is het net zo: de vader zorgt er in de beginfase voor dat de moeder onbekommerd met het kind kan bezig zijn. De vader zorgt ervoor dat de condities hiertoe zo goed mogelijk vervuld zijn. De taak van de vader is dus in een eerste instantie: zorgen dat de moeder haar werk kan doen t.a.v. de baby.

Wanneer begint dan de actieve rol van de vader t.a.v. het kind ?
Dit is wanneer het kind, o.i.v. van de toegenomen psychomotoriek, en mentaal rijper worden, gaat ontdekken dat hij niet langer identiek is aan mama, maar verschillend. Waar de wereld aanvankelijk één grote oersoep voor hem was, komt hij nu geleidelijk ertoe een veelheid van dingen, voorwerpen en ervaringen te differentiëren (ca 9 maanden). Nogmaals is het kind niet in staat deze ervaring van verschil autonoom te beleven. Hiervoor heeft hij weer een support nodig. Hij richt zijn focus op de papa want "net als ik is die ook verschillend van mama" en bovendien "heeft die - net als ik -ook een nauwe band met mama". Van dan af is de vader dé figuur bij uitstek waar het kind zich moet kunnen aan optrekken. De vader is de initiator naar de wereld. Zonder de vader kan het kind niet uit de fusie met de moeder treden.

Heel veel mensen hebben trauma's op deze pool van hun ontwikkeling en kunnen niet goed loskomen uit die wereld van symbiose en fusie. Zulke mensen kunnen moeilijk openstaan voor nieuwe dingen. Alles moet zijn en blijven zoals zij het voor hebben. Ze kunnen zich moeilijk aanpassen en komen niet tot volwassenheid.

De rol van de vader is van het allergrootste belang voor de ontwikkeling van elke mens. Ook de hechtingsfase met de moeder (0 tot 9 maanden) moet goed doorlopen worden, zoniet zal ook de daaropvolgende fase (identificatie met de vader) gebrekkig verlopen.

Dit alles gebeurt op onbewust niveau maar is vastgelegd in het onbewust geheugen waar het latent blijft verder leven. Geregeld steken deze onbewuste herinneringen de kop op o.v.v. emoties.
Dit gebeurt als een analoge situatie in de buitenwereld zich voordoet: dan wordt de onbewuste herinnering getriggerd en dient zich aan. In feite wil ze dan bewust gemaakt worden en geïntegreerd worden. Op die wijze is ze dan ook ontkracht en kan ze ons niet langer parten meer spelen.

Dit was in een hele kleine notedop een weergave van een uitgebreide studie over de structuren van het menselijk bewustzijn.

We kunnen zien dat de menselijke structuren een transpositie zijn van de biologische structuren. Deze op hun beurt zijn een transpositie van de universele structuren. Er is een niet te ontwijken logica en wetmatigheid in:
De mens is een samenvatting van heel de evolutie die ons is voorafgegaan.
Elke mens is een reactualisatie van de hele evolutie.
Elke mens is als een universum.

Voor een meer specifieke uitleg: stel uw vragen.

Jo zei

@Kitty

Het is juist dat alles vervat zit tijdens de ontwikkelingen van het kind in de baarmoeder en een tijdje erna. Het is ons ook meegegeven met de evolutie wat betreft de vrouw/man rollenpatroon.
We kunnen 2 dingen niet: de rollenpatronen zomaar omgooien en een man zal nooit een kind baren, als men weet wat je hierboven hebt geschreven.
Er is één ding wat men vergeet is dat de man in kwestie al veel fouten heeft gemaakt in het verleden en nu nog (qua opvoeding, kidnappen,gezinsdrama's,mishandelingen,enz..). Op welke manier kan men de betrouwbaarheid van de man in een crêche in vraag gesteld worden? Er is zelf een dienst kinderopvang die geprobeerd heeft om een man in een crêche te brengen, zonder resultaat. Blijkbaar voel de gemiddelde man/vader zich hiervoor niet geroepen. Er schuilt toch ergens een schrik bij zowel man als vrouw.
De eerste echte kindercrêche in Vlaanderen volledig gerund door mannen zal zeker een primeur zijn!