vrijdag 25 juli 2008

Ik heb een filosofische relatie!



Je hebt de vriendschaps-, de liefdes-, de huwelijks- en de filosofische relatie. Dat laatste bevindt zich volgens mij in elk van de voorgaande en kan uiteraard ook apart beschouwd worden. Hoe verschillend zijn ze, welke is de beste en waar stopt het?

Kinderen hebben geen relatie of toch wel. Ik zou het durven vergeten; een opvoedkundige en verzorgingsrelatie met hun ouders. Op de school leren ze omgaan met anderen, van kleinsaf. Hier is de bedoeling om samen te spelen, delen en vooral ruzie maken. De start van een vriendschapsrelatie is begonnen.
Waar zit het geheim bij boezemvriend-en/-innen? Loyaliteit, blindelings vertrouwen,... De verplichtingen die je hebt; zijn die moreel van aard? Echte vriendschap kent geen geheimen. Maar waar vriendschap overslaat naar een intieme relatie, dan eindigt hierbij ook de (h)echte band.

De liefdesrelatie is vooral een verblindheid in het begin. Het is niet zo dat een liefdesrelatie vooraf gaat aan een vriendschapsrelatie. Het gebeurt ook zelden. Deze relatie kan ook ontstaan door een louter kortstondige kennismaking. Ik heb het wel degelijk over de sexen van verschillend of gelijk geslacht. Om naar elkaar toe te groeien vertel je veel. Heel veel en deze filosofische verliefdheid is nodig om elkaar dieper te doorgronden. Kalverliefde, op gelijk welke leeftijd ook, moet plaats maken gericht naar een gezond verstand. Want de samensmelting van de twee gedachten moet uiteindelijk de basis vormen voor een relationele standvastigheid en uitgroeien naar eeuwig trouw. Vanaf dit moment heb je twee keuzes. Ofwel ga je een sociaal-wettelijk contract aan met elkaar, ofwel is de verbintenis denkbeeldig aanwezig.

Nu kan men spreken van een huwelijks-of samenlevingsrelatie. Uiteindelijk het moeilijkste. Sommige zouden kunen beweren dat het toegroeien naar elkaar is beïndigd en het uitgroeien van elkaar is begonnen. Met in de ergste vorm het vervreemden van elkaar. De maatschappij houdt de kudde bijeen. Wij willen onze eeuwige liefde koesteren. Het denkpatroon vervaagt bij momenten en wordt terug versterkt in moeilijke emotionele fases in ons relationeel leven. Het doel van al die relaties is: ... tot de dood ons scheidt.

Maar de beste relatie waar je nooit in ruzie mee komt, hoe kan het ook anders, is de filosofische relatie. Je heb het meegekregen vanaf de geboorte. Je weet het enkel te gebruiken als de tijd er rijp voor is. Vanaf dan is het de beste tool. Behalve de koppijn dat je er soms van krijgt, kost je het verder niets. Dit filosofisch instrument in je brein gaat heel je leven lang mee. Het geweten knaagt, maar het verdwijnt niet.


Onthoud één ding: De filosofische relatie is het beste wat je kan overkomen in elke seconde van je leven!!

5 opmerkingen:

kitty zei

Mooie reflecties over filosofie en relatie.
Er kan niet genoeg aandacht aan gegeven worden. De nood aan contact en iemand waarmee men "continuïteit" en "uniek zijn" kan beleven, in een beweging van geven en nemen, is waarschijnlijk een heel menselijke behoefte.
Toch blijkt dat het niet zo gemakkelijk is. Ik vind dat hier soms luchtig over gedaan wordt, alsof het allemaal niet zo nodig hoeft. Anderzijds hoor ik dan weer van mensen hoe ze verlangen naar een continuë relatie.

emmy zei

heb je nu eigenlijk een draai gegeven aan de term 'platonische relatie'? Zoals jij het voorstels is het iets dat zich toch volledig op het mentale niveau afspeelt (anders zou je er geen koppijn kunnen aan oplopen?), op het communicatieve niveau?

het is wel grappig dat je het tot het 'beste' afkondigt omdat het niet to ruzies leidt. Ik herken de conflictvermijder in mezelf, en koos ook wel al eerder voor 'filosofische relaties' (als ik het tenminste goed begrepen heb). Het liep fout als ik een integratie wilde maken in een liefdesrelatie, alsof de mentale activiteit het intieme verhinderde.

maar een mens moet zeker niet kiezen? je kan toch veel relaties naast elkaar hebben, veel en veelsoortig... er zijn zoveel mengvormen, zolang we ze zelf niet wanhopig in een hokje willen passen en daarnaar vorgeven.

emmy zei

potdorie, ik moet beter nalezen, hier kan ik zelf niet meer aan sleutelen... sorry voor de tikfouten!

overigens: amai: de samensmelting moet uitgroeien naar eeuwige trouw. Van die 'moeten' krijg ik toch een lichte huivering. Dogma's zijn er om met een korrel zout te nemen. Ze zeggen dat de jeugd van tegenwoordig conservatief is, ik moet het gaan geloven! Of zit hier nu ironie tussen de regels die me ontgaat? Waarmee ik niet wil zeggen dat kiezen voor eeuwige trouw onverstandig is, maar om nu te zeggen dat er maar één weg te bewandelen is zodra je met verliefdheid krijgt te maken, dat elke 'kalverliefde' (ik neem aan dat je daarmee de rozige verliefdheid bedoelt) hier plaats moet voor maken? Je kan ze toch even goed laten uitdoven en je wegen terug laten scheiden?

Jo zei

@Emmy

Inderdaad een beetje met de korrel nemen. En uitdoven moet inderdaad kunnen. Maar ik kan onmogelijk in een kort artikeltje gedetailleerd vertellen. Want verveling en saaiheid kijkt om de hoek. Ooit zal ik wel zelf nog een boek schrijven, al is het enkel voor mezelf over hetgeen ik niet dieper op kon ingaan. Ben al reeds begonnen met als titel 'het nieuwe denken'(hoewel het ook nog kan veranderen). 1ste hoofdstuk dat nog niet af is gaat over mijn interpretatie over toevalstheorie. Maar wegens te weinig tijd is er verder nog geen schot in de zaak.

emmy zei

mmm, ik hoop voor jou dat die titel nog niet bestaat. Er ging een belletje rinkelen, maar het was het verkeerde belletje. 'het wilde denken' van Levi-Strauss, was het, dat ik met jeugdige gretigheid ooit las. Toch lijkt de titel té eenvoudig om nog niet te bestaan. Maar 'less is more', dus zeker geen slechte titel. Toevalstheorie, klinkt interessant, als opponent van de synchroniteitstheorie of zo?

in elk geval: succes met je schrijverij, en misschien toch ergens netjes bewaren voor het nageslacht? Misschien dat je het niet voor publicatie vatbaar vindt, maar dat zij er wel wat in vinden? en als je dood bent ken je toch geen schaamte meer, noch bescheidenheid.