maandag 29 september 2008

De vergrijzing: een zorg op maat?



Een tijdje geleden ergens in de maand februari volgde ik een programma op Eén. Meer bepaald het praatprogramma 'Volt' met Martine Tanghe. Eén van de onderwerpen ging over de zorg van oudere mensen in onze maatschappij in Vlaanderen. In het debat was ook Prof.Dr. Christel Geerts aanwezig. Ik vond persoonlijk dat ze te weinig aan het woord kwam. De vragen die ik wou horen werden niet gesteld. Dus, ik op zoek naar de antwoorden bij haar, waarvoor dank.
Zij is naast haar academische functie als gerontologe VUB ook SP.a-senator en gemeenteraadslid van de stad St-Niklaas.

Oud worden heeft een duidelijke impact op je leven. Het is blijkbaar niet de zorg van jonge mensen om daar van wakker te liggen, wel van de ouderen. Maar we hebben wel de jonge mensen nodig! Hoe zelfstandig ben of kan je nog zijn als (hoog)bejaarde. Er is zeker een tendens. Een persoon van 65 jaar is niet meer te vergelijken met iemand van 2 generaties terug met dezelfde leeftijd. Men wordt ouder en wil minder afhankelijk zijn van anderen; "internet-chat-verzorging met sociale babbel" ipv rechtstreeks naar een rusthuis te gaan. Een waaier van mogelijkheden.

De vergrijzing is niet het probleem. Wel de welzijnszorg. Hoe zie jij de toekomst van de na-oorlogse kinderen die nu moeten verzorgd worden in België?

In globo ben ik positief gestemd: immers de meeste ouderen hebben een goed en zelfstandig leven.
Een probleem stelt zich in die jaren dat zorg nodig is. Hier zal er minstens veel maatschappelijke solidariteit nodig zijn om dit te dragen. In de veronderstelling dat we onze sociale zekerheid en gemeenschapsvoorzieningen op peil willen houden. Ik huiver bij de lofzang van de thuiszorg, want ook als dat de richting is die men wil inslaan er dringend nood is aan bijkomende ondersteuning(bijv: dag/nachtopvangcentra,...). De vraag is ook wat de oudere zelf zal willen? Waar legt men de grenzen van wat voor hem/haar een menswaardig bestaan is?

Is de online zorgverlening(al of niet met webcam) wel voor elke bejaarde toegankelijk?

Dit kan minstens enkel op basis van een echte vrije keuze en beperkt in tijd. Het mag toch nooit een volwaardig alternatief worden van zorg-op-door- 'mensen'maat.

In Nederland faalt blijkbaar de profitsector in verzorging, bij ons meer non-profit. Wat is het verschil met ons land?

Wij hebben tot op heden een redelijk evenwicht tussen deze beide invalshoeken. Nu zie je wel een enorme groei van de profit-sector die zich door de prijsafzetting naar een specifiek segment van de oudere bevolking richt. In essentie heb ik daar geen probleem mee, zolang de kwaliteitscontrole maar door de overheid gedaan wordt, alsook dat de overheid zelf voldoende voorzieningen moet aanreiken voor alle mensen.

In de Verenigde Staten heb je 'senior steden'; een kunstmatige dorp/stad waar er één gemeenschap van bejaarden hebt met alle voorzieningen. Is dit de oplossing?

Dit is niet mijn model van "samen" leven. Het is voor alle generaties een verschraling in de vele betekenissen van het woord.

Geen opmerkingen: