dinsdag 9 december 2008

De terugkeer naar nul



Hoelang geloven we nog in de synergie dat 1+1 = 3. Meer krijgen voor wat het waard is. De psychologische economische marketingtermen, de prijs drukken en aan koppelverkoop doen. Dit zijn maar enkele voorbeelden. Aan de andere kant heb je de produkten die om de haverklap veranderen omdat ze weliswaar vernieuwend zijn, voor wie het mag geloven. En als laatste heb je nog een groep van mensen die mee willen zijn met de technologische of andere ontwikkelingen. Om nog maar te zwijgen over de vele financieringen voor gelijk welk simpel produkt.

Als ruw geschat elke Belg ongeveer een 12.500 euro heeft verloren of zal verliezen door de economische crisis en volgens de bron van de KBC bank dat een 20-tal duizend mensen hun job gaan of zullen verliezen, dan ziet het er niet goed uit. We leven boven onze stand, dat is duidelijk. Gelijk ook uit welke sociale klasse je mag komen. Iedereen kent wel iemand die er last van zal ondervinden.

Het begint al met de grote industrie, die aan de bron zit om iets te maken. De metaalverwerkende en chemie-industrie. Een auto gebruikt een groot deel van de werkende bevolking. Als de fabrikanten in de problemen komen, dan ook automatisch hun personeel en verder de toeleveranciers. Voor sommige verwerkende industrie geloof ik niet direct dat de beurs-en bankcrisis de aanleiding is van grote faillissementen of wereldwijde ontslagen. Als het om geld gaat, dan heeft het er natuurlijk iets mee te maken. Maar de grote boosdoener is de automatisatie, snelle levering en de overstock. Met andere woorden zou je dit als een luxeprobleem kunnen noemen en een probleem is het nu zeker.

We streven naar die luxe. En stilaan groeit het besef dat we anders zullen moeten redeneren. Zoals de titel het zegt; 'terug keren naar nul'. Een bezinning voor elk van ons. Het nadeel is dat de economie hierdoor vertraagt. Een produkt zal niet langer meer om de haverklap gekocht worden. Vernieuwing zal langer op zich wachten. Een voorbeeldje van een groot luxe en duur automerk Ferrari. Normaal gezien verkopen ze een gemiddelde van 600 nieuwe wagens per maand. Deze maand november zijn ze ongeveer gestrand met 92. Dit is bijna een daling met vijf zesden! Om een idee te geven dat de crisis in de autosector al langer bezig is dan de laatste 3 maanden en voor alle merken.
Ook andere sectoren lijden hieronder. Want het is een ketting die van boven naar onder loopt en zich begint te vertakken. Een beeldspraak die pijnlijk is.

Iedereen probeert zich af te remmen op alle mogelijke middelen om niet op zijn tandvlees te zitten. Welke lessen we hieruit moeten leren weten we ongeveer. Maar hoe snel we het terug zullen vergeten weten we niet.

Geen opmerkingen: