donderdag 23 april 2009

Gestalkt door een vogel



Leuke anekdote




Dit is geen fantasie, want anders had ik hem naar naar mijn andere site laten vliegen. We zien genoeg vogels rondom ons, tenminste als we er aandacht voor hebben. Maar als er één recht naar je toe vliegt, dan zal je dit nooit vergeten. Geloof me maar.

Het was een zaterdagmorgen. Ik was 14 jaar. Het seizoen kan ik mij nu niet goed meer herinneren, maar ik geloof dat het in de lente was. Ik stond vroeg op zoals gewoonlijk en ging de krant halen. Plotseling hoorde ik een soort luid gekrijs. Ik probeerde te kijken in de richting van waar het precies kwam. Plotseling zag ik een vogel recht op mij afkomen. Hij vloog niet boven mij, maar recht naar mijn hoofd. Snel ontweek ik hem, maar deze soort keerde snel terug. Eerst met zijn poten op mijn hoofdhaar, dan gelukkig op mijn schouders. Ik stak mijn hand uit en hij nestelde zich er op. Hij keek me aan, zijn kopje iets schuin. Alsof hij mij wou vertellen: "ken je me niet meer?" "For goodness sake, natuurlijk niet!" Ik zocht snel naar een naam. Eigenaardig, waarom weet ik niet, het was een soort impuls. Dit was niet zo moeilijk: Kaai. Het beestje floot niet. Het riep telkens... kaai, kaai. Hij was groter dan een merel en kleiner dan een kraai. Zijn kleur was donkerblauw tot zwart. Het hing er vanaf hoe het licht op hem viel. Een soort parelmoerkleur. De snavel was wel zwart. Er was toch iets met dat beestje, maar ik wist niet wat.

Ik had één grote schrik; "geen vogelstront op mij, hé?" Deze merkwaardige vogel kwam niet binnen in ons huis. Hij kwam wel zitten aan het raam van mijn kamer. Het vliegenraam zat in en ik deed het venster open. Hij bleef mooi zitten, terwijl ik aan het studeren was. Ik dacht, die zie ik morgen niet meer terug. De volgende dag hoe raad je het. Tink, tink, tink..., laat mij erin. Deze keer geen roodborstje, maar mijn geliefde Kaai. In de tuin bleef hij aan mijn zijde, of vloog hij eventjes weg naar een boom. Als ik naar buiten ging en hem riep, kwam hij binnen de minuut. Dit was nogmaals geen normale vogel. Een klein beetje menselijke intelligentie?

Maandagmorgen rond 7.30h met de fiets op weg naar school. Toch een goede 20 minuten rijden. En ja, wie vergezelde mij in vogelvlucht? Inderdaad. Wat moest ik nu met dat beestje gaan aanvangen in mijn grote school? Door de drukte op de speelplaats bleef hij wijselijk op afstand, maar als ik hem riep was hij daar terug. Mijn vrienden konden het niet begrijpen. De bel rinkelde, iedereen naar de klas. Je kon het waarschijnlijk al raden, we hadden ernorm veel plezier. Een getikte vogel aan ons raam. Ik mocht aan de leerkracht uitleggen wat die vogel hier kwam doen. Ik zei dat die vogel niet van mij was. Tijdens de pauzes deden we het raam open en kon hij kennis maken met heel onze klas.

Het heeft bijna een lange week geduurd. Ik was echt gehecht aan deze fascinerende vogel. Maar op een dag reed ik naar school en werd hij weggejaagd door twee bosduiven. Sindsdien heb ik hem nooit meer gezien.

Geen opmerkingen: