woensdag 19 augustus 2009

Leren van anderen

(vervolg van 10-02-09: eigen boek 'het toeval van ons denken')




Ons leven is een groot leerproces. Niemand kan dit ontkennen. Indien dit niet zo zou zijn, dan waren we zeker ergens in onze tijdslijn blijven vaststeken. Toch vraag ik mij af: Zijn we op de goede weg? heeft dit denken, het leren een eindpunt? Toch niet vergeten; zouden wij een achterstand of voorsprong hebben t.o.v een andere menselijke planeet (indien het zou bestaan)?

OBSERVATIE

Als de eerste verstandige mens op aarde was, dan had hij geen besef hoe groot de wereld was, laat staan of ze wel rond was. Het moment dat een mensengroep bij toeval een andere groep aantrof, dan krijg je al de eerste beginselen van de observatie en primitief overleg. Zeg maar een poging om een individueel of groepsgedachte te vormen. Was dit wel gemakkelijk? Hadden we elkaar eerst de kop ingeslaan, dan bleef er zeker niet veel over van ons denkwerk tot op de dag van vandaag. De nieuwsgierigheid prikkelt soms de zonde die men begaat, maar leidt ons ook tot betere inzichten. Bezitterigheid en jaloezie is een instinct. Door letterlijk na te apen hebben we exacte dingen kunnen kopiëren en gloednieuwe zaken kunnen maken. Eens we ze hadden, wilden we ze ook nog verbeteren. En het gebeurt nog altijd. Maar dit alles kan je maar door te kijken en te leren van anderen. We dachten zeker niet na als we leerden van een ander als dat wel goed of slecht was. Als je een speer kon maken, er een dier mee kon doden en ervan eten, dan zal het zeker heel goed geweest zijn. Het leren van anderen zat niet enkel in het vervaardigen van gebruiksvoorwerpen. Elkaar begrijpen was toch wel heel belangrijk om iets te leren van die andere persoon. Voor zichzelf zorgen is ook leren. Hoe komt het dat die het beter kan of doet? Er gaan toch ettelijke duizenden jaren voorbij om beter inzicht te krijgen. Het zit nu eenmaal in ons om niet achter te blijven. Want achterblijven is niet mee willen, en niet mee willen is niet behoren tot. Zijn zo sociale klassen ontstaan? Ik weet het niet, maar het zou wel eens best kunnen.

TRAINING en HERINNERING

Je moet ook de kans kunnen krijgen om te leren van anderen. Als de inzet er niet is, lukt het niet. Als de mogelijkheden zich niet voordoen, dan is het wachten. En als het niet mag, dan geraakt men gefrustreerd. Als opgroeiende mens zullen al deze fasen je leven verschillende keren doorkruisen. Want de mensheid verplicht ons om bezig te zijn. Elke observatie, gesprek, handeling,... geeft ons een nieuwe leerervaring. We beseffen het niet altijd, omdat ons leven vanzelfsprekend is. Eten, beweging en men leeft! Dat vrouwen ook konden leren van andere vrouwen en mannen, is zeker. Maar jammer dat het verleden meerdere keren heeft aangetoond hoe moeilijk het wel was om dit te aanvaarden. Het bewijst nu eenmaal dat het leerproces niet gebonden is binnen eenzelfde geslacht, of dat het andere geslacht niks mag (bij)leren. En natuurlijk is het leren hoe mensen van andere werelddelen met bepaalde zaken mee omgaan best interessant. Het leren is dan niet louter gericht op intellect, vaardigheden, maar ook cultureel . Dit proces is zo ruim. Het is elke dag in ons aanwezig; van baby tot bejaarde.

Je kan van jezelf ook wat leren. Als je iets moet leren, dan is luidop lezen een handige tip. Er zijn tips die beter zijn voor het korte-termijn geheugen, andere voor het lange-termijn geheugen. Als we er bewust mee bezig zijn, dan weet je dat het werkt. In de meeste gevallen zullen we meer ‘onbewust’ leren.
Het is te zeggen dat het meer gericht is op het onderhouden van je ‘verstand’. Men zegt dat het leven een herhaling is. Dit klopt als je het begint te analyseren. Elke dag opstaan, werken en slapen. Elk jaar naar hetzelfde vakantieverblijf, concert,… Maar die herhaling kan nooit exact hetzelfde zijn. Het roept bij momenten wel herinneringen op.

Zolang de mensheid blijft bestaan, dan heeft dit leren geen eindpunt. Op de goede weg zijn is moeilijk te interpreteren. Als voor ons moraal systeem het leerproces een positieve invloed heeft, dan lijkt dit goed te zijn. Ergens anders kan het net andersom zijn. Bestaat er dan iets als een voorsprong, valt ook moeilijk te bewijzen. Het is zeker een utopie en geen hypothese, want we zullen het nooit kunnen bewijzen dat er een gelijksoortige aardbol met mensen bestaat.
Mochten we niet kunnen leren, niet meer kunnen herhalen,… dan zullen we een gebrek aan herinneringen hebben. Want een herinnering komt nooit voor iets, maar achteraf. Om dit te weten, moeten we het wel eerst beleefd hebben. Als we bewust/onbewust geleerd hebben om dat te onthouden, dan heb je die welbepaalde herinnering. En als men zegt 'uit je fouten kan men leren', dan bewijst dit nu eenmaal dat leren belangrijk is.

(eigen boek: "het toeval van ons denken"- verbeteringen, suggesties altijd welkom - torromolinos@hotmail.com - wordt vervolgd)

Geen opmerkingen: