maandag 5 oktober 2009

De psychologie van de quarantaine



De griep laat mij niet los, zelfs al is het wellicht wat overdreven. Ik las onlangs in een artikel hoe je iemand onbewust laat denken dat hij niet meer te redden is, vervolgens hem/haar doet genezen door enkel terug bij andere zieken te plaatsen.

Quarantaine of ‘afzondering’ is bijna vergelijkbaar met de incubatietijd van een ziekte. M.a.w. de tijdspanne van een besmetting en het uitbreken van de symptomen van de ziekte. Als je wel een levensgevaarlijke griep hebt, die perfect te genezen is, dan is het goed mogelijk dat je in afzondering wordt geplaatst. Het is toch eigenaardig hoe sommige mensen zichzelf nog zieker kunnen maken, dan ze in feite zijn. Kort samengevat het volgende verhaal:

Een man op leeftijd heeft geen griep, maar wel besmet met MRSA, het welbekende ziekenhuisbacterie. Die persoon ging van een vierpersoonskamer naar een isolement met sluissysteem. Dit om te vermijden dat andere patiënten en bezoek deze bacterie ook zouden krijgen.
Na een paar dagen ging de zorgvrager zienderogen achteruit; stil, at en dronk bijna niet, moe en slapen. Hij was daarvoor wel stabiel, en mondeling communiceerbaar.
Het verpleegkundig personeel maakte zich zorgen. De arts sprak met zijn vrouw en met de patiënt in kwestie. En wat bleek. De zieke man dacht dat hij apart werd gelegd om te sterven. Oplossing: terug naar een andere kamer en isolatie aangepast. De man genas vrij snel en mocht naar huis gaan.


Moraal van het verhaal: goede informatie voor, tijdens en na is zo belangrijk. En dit geldt in alle bedrijfstakken. Hoe je gemoed schijnbaar naar een dieptepunt kan gaan, zonder dat je het zelf beseft. Communicatie zit vast als je niks vraagt of geen uitleg geeft.

Geen opmerkingen: