vrijdag 13 november 2009

De vertraagde dans



Dit gaat niet echt over dansen. Hoewel, het kan als metafoor dienen om iets uit te leggen, maar je kan ook letterlijk in zo’n dans vertoeven, om het dan aan den lijve te ondervinden, en dan besef je echt wat er met je ruimte gebeurt.

De persoonlijke ruimte is de ruimte waar je je goed in voelt, die je kan afbakenen. Die ruimte bestaat ook in je gedachten. Hiermee kan je alle kanten uit. Wat belangrijk is aan die echte ruimte (hoe groot of beperkt die ook mag zijn) is dat we ons ‘ongemakkelijk’ of ‘geïrriteerd’ voelen als mensen je benaderen. Het is zelfs nog geen inbreuk op je privacy. Een overvolle tram, bus, trein is een mooie illustratie; er komt iemand bij. Je gaat opzij, gaat achteruit, terug vooruit, sta recht, zit neer, voelt het lichaam van de wildvreemde tegen je aandrukken. Straffer nog, een onaangename geur die in je hals ademt.

Aantasting van de integriteit is het ook niet. Maar als je diezelfde persoon bent, en je bevindt je ergens in een Latijns-Amerikaans land, dan zal je moeten leren leven dat die ‘beperkte’ ruimte met meer dan de helft wordt gereduceerd. M.a.w. je ruimte is situatie- en cultureel gebonden. Op je werk kom je andere gelijkaardige situaties tegen. Een kantoorkamer (klein/groot) waar je met drie, vier of vijftien personen werkt. Je bureau is structureel afgebakend, zowel rond als op je tafel. Je kan zo voelen op ‘afstand’ dat iemand op je scherm staat mee te kijken of mee te gluren. Die persoon treedt, zonder aan te raken, binnen in je persoonlijke ruimte. Dit fenomeen heb je ook in de wachtzaal van de dokter. We willen liever niet te dicht zitten bij een andere mogelijke zieke, en we maken misschien ons breed met de benen, zodat er nog genoeg ruimte overblijft.

Wat heeft dit nu met deze titel te maken? Het systeem is beter te begrijpen met een echte dans. Geen ‘slow’, maar een Argentijnse tango. Ik ben het nu wel een klein beetje verleerd, omdat je dat toch regelmatig moet onderhouden. Maar eens ik er terug aan begin, zal ik toch aan dit onderwerp denken. Het principe van deze tango is de vertraagde dans, spelen met de ruimte tussen twee mensen die elkaar meestal vasthouden, maar ook gebaseerd op interactie van non-verbale communicatie en niet te vergeten het spel van aantrekkingskracht en afwijzing (soms wel erotisch geladen). De ruimte tussen de twee koppels is beperkt, ook de ruimte rond hen als ze zich bevinden op de dansvloer in een overvolle tangosalon. De man leidt, de vrouw volgt; opzij, achteruit, vooruit, blokkeren, vastpakken, loslaten,… en deze bewegingen op minder dan een vierkante meter, geruisloos voorbij.


Al versnelt de muziek, de dans op zich blijft vertraagd en je persoonlijke ruimte blijft hetzelfde.

Geen opmerkingen: