dinsdag 4 januari 2011

7 miljard mensen of kan het nog meer....?



Er gaan heel wat speculaties de ronde hoeveel onze aarde aan man- en vrouwschap kan (ver)dragen.  Van 200 miljoen mensen in het jaar 1 tot ongeveer 1 miljard in 1800. Maar zuiver exacte cijfers zullen we nooit hebben. Onze ogen staan gericht  - laat ons zeggen - naar een klein deel van onze wereldbol; China en India. Verwondert het ons niet? Of anders gezegd: 1 wereldburger op 6 zal binnenkort iemand zijn van Indische afkomst.  Met alle Chinezen, maar niet met deze. Heb ik even geluk, want ik mag mij bij deze een echte wereldburger noemen, hoewel ik niet  veel van India ken. China met zijn 1,3 miljard, die zaten al met een vertragingspolitiek betreffende éénkind-beleid.

Enkele markante  cijfers: 7 miljard aardbewoners halverwege 2011, 9 miljard mensen in 2045 ; 1,6 miljard Indiërs in 2050, bijna 10 miljard burgers in 2150, tegen 2030 meer Indiërs dan Chinezen, 1 op 7 wereldburgers leeft in een krottenwijk. Dit zijn schattingscijfers van de VN. Gaat er ergens in een westers land een belletje rinkelen? Ik hoop van wel. China en India zijn nu net wel tegenpolen betreffende politiek , maar ze vertegenwoordigen samen de grootste bevolkingsgroep ter wereld. Over hun ruimtevaart- en atoombeleid daar zullen we voorlopig nu nog over zwijgen. Ooit hoorde ik Stijn Meuris nog  zeggen in zijn uiteenzetting over de ruimte en de aarde: "Hoe lang gaat dit hier nog duren?". Wel ik vraag me af of de aarde om zeep zal geholpen worden van buitenaf, of zijn we nu al sluimerend bezig om het van binnenuit te doen. Homeostase, het woord blijft me achtervolgen. We kunnen zelf voor een evenwicht aan mensenaantal  zorgen, liefst op een vredelievende manier.

Ik zal moeten teruggaan naar de seksuele revolutie, coïtus interruptus, en via deze weg naar de anticonceptiemiddelen. Dit laatste heeft  voor een ommezwaai gezorgd in geboortebeperking. We blijven het nog altijd gebruiken, ondanks sommige nevenwerkingen op lange termijn voor de gezondheid van de vrouw. Sterilisatie werd de volgende stap. Deze is wat drastischer. In Europa en andere westerse landen leven we te gejaagd, presteren we te hard, en hebben we te weinig tijd voor elkaar, laat staan om bijvoorbeeld vier kinderen te willen opvoeden. De rijke geïndustrialiseerde landen stonden al veel langer stil dat meer kinderen geen zin had, als men het niet meer kan bolwerken en onze luxe willen handhaven. Anticonceptie, hogere studies en jobs bij de vrouwen en ook meer zelfstandigheid, hebben ertoe geleid dat kinderen krijgen op de lange baan wordt geschoven. Met de toenemende onvruchtbaarheid kan dit  enkel nog meer  leiden tot een vertraging van ons demografisch geboortecijfer in onze streken. We klagen nu nog niet. Het zal waarschijnlijk komen van over de grote zeeën.

Wat is dan het echte probleem bij de ontwikkelingslanden? In de eerste plaats zijn anticonceptiemiddelen niet echt ingeburgerd of verboden, laat hun specifieke godsdienst het niet toe, en is seksualiteit zonder bescherming moeilijk  te koppelen aan de gevolgen er van. Het groeien van de wereldbevolking is inderdaad een probleem. Hoewel we aan het vertragen zijn, is de andere oorzaak de vergrijzing, bestrijding van ziekten, verhoging van ons welzijn. Dit zijn positieve aspecten, in elk land, en  ze dragen bij tot een verbeterde levenskwaliteit. Als mensen hierdoor langer en gezonder leven, en kindersterfte vermindert, dan is dit - hoe ironisch genoeg - een probleem. Als we alles rondom ons verbeteren  in wat we maken om menselijke veiligheid en gezondheid te garanderen, dan draagt dit ook opnieuw zijn steentje bij om langer op deze aardbol rond te huppelen. Maar nogmaals, is dit werkelijk het echte probleem? Nee, het probleem staat los of is een gevolg van een te grote bevolkingsaantal.

Het centrale probleem: inderdaad voeding en onze natuurlijke grondstoffen. Het is niet enkel de dreigende schaarste, maar de grondstoffen geraken nog sneller op door de stijgende wereldbevolking. Als productie niet meer kan volgen, de grondstoffen schaarser worden, hoe kunnen wij nog al die monden voeden? Als ik het zo zou moeten zien, dan geloof ik niet dat milieuverontreiniging op grote schaal, rampen en oorlogen dé oorzaak kunnen zijn van een mogelijke vertraging of vernietiging van ons menselijk leven. Het ergste zou dan wel zijn dat oorlog een gevolg zou kunnen worden van schaarste in een bepaald gebied. Azië en Afrika zullen binnen 40 jaar bijna samen 7 miljard mensen tellen (waarvan Azie 5 miljard inwoners). D.w.z. dat ontwikkelingslanden meer dan de helft van de wereldbevolking zal tellen, en dan hoop ik echt niet dat zij plots in mijn achtertuin staan.

Van miljard naar het volgende miljard. In het begin waren we heel sterk aan het stijgen. Groeicijfers hebben niet enkel te maken met hoeveel er huidig rondlopen, maar wel hoeveel vruchtbare vrouwen er nog rondlopen. Zoals ik al eerder vernoemde is de achteruitgaande vruchtbaarheid, het uitstellen van kinderen en het onevenwicht in aantal tussen mannen en vrouwen belangrijke factoren. Die kunnen ervoor zorgen dat de bevolking niet meer zo extreem zal stijgen. Vroeger deed men er ongeveer tussen de 13 à 14 jaar over om een volgende miljard te bereiken. En daarna zullen we minstens  25 jaar moeten wachten om de 9 miljard te bereiken. De 6 miljardste burger werd op 12 oktober 1999 geboren om middernacht in Sarajevo (door de VN symbolisch uitgekozen). Wie de 7 miljardste wordt dit jaar, of misschien toch nog maar in 2012 weten we  niet.

Is er nog plaats genoeg? Ik ben er zeker van dat dit de echte (voorlopige) oplossing is, ware het niet dat alles territoriaal is afgebakend en elke burger een nationaliteit heeft. Identiteit verbindt een mens aan zijn grond, taal, geschiedenis. China , Rusland , Groenland, Australië,... zijn zo groot, maar soms niet haalbaar om daar werkelijk in bepaalde gebieden nederzettingen te plaatsen. Waar er ergens teveel mensen op elkaar leven, laat ze dan wonen in gebieden waar er nog plaats is. Het moet realistisch haalbaar zijn. Utopie, waarschijnlijk wel. Het lijkt wel onzin. De ongelijkheid tussen rijk en arm, en de gevolgen hieruit hebben wel degelijk een invloed op de stress rond het wereldwijde bevolkingsaantal.

Door al die bevolkingscijfers, schaarste en plaatsgebrek op deze wereld, kom ik tot de volgende vaststelling: "heel vroeger hadden de mensen geen grenzen, geen nationaliteit,... en waren we allemaal gelijk. Kortom: echte wereldburgers!"

2 opmerkingen:

Dieter zei

Interessante invalshoeken. Ik zal naar deze blog verwijzen in mijn lessen.
Dankjewel!

davymortier zei

Interessante invalshoek. Ik zal naar deze blog verwijzen tijdens mijn lessen. Dankjewel!
Davy