zaterdag 10 september 2011

Methodeonderwijs in de lift ?



Met enige verbazing volgde ik deze uitzending i.v.m. methodescholen op Koppen, Vrt één, donderdag 8 september. Ik kon het echt niet nalaten om daar enige commentaar aan toe te voegen.

In het programma toont men drie totaal verschillende scholen die onder de noemer van methodescholen vallen, waarvan voor mij twee extreme vormen van methodeschool. Wat ik wel weet is dat de eindtermen in elk schoolsysteem hetzelfde moeten zijn. In de eerste halve minuut werd alles al gezegd. Wie wegzapte had het al onthouden, en wie bleef kijken was de bevestiging van iets dat onbekend was veel groter: “….maar niet iedereen is enthousiast. Al was het maar dat de slaagkansen later in het secundair of hoger onderwijs niet altijd even groot zijn.” Welke ouder denkt vanaf het moment dat zijn of haar kind naar school gaat dat het doel hoger onderwijs of universiteit is?  Wij hebben zelf een dochtertje dat naar een leefschool gaat - dus methodeonderwijs - en nog nooit is het bij ons opgekomen dat zij zeker hoger onderwijs of universiteit zal moeten studeren.

“Gewoon is wat methodeonderwijs niet wil zijn”. Hebben we even geluk. En toch klopt dit niet. Heel veel klassieke schoolsystemen al of niet katholiek geïnspireerd nemen methodes van dit systeem over. De kloof wordt op bepaald vlak en bij momenten wat kleiner maar ieder behoudt zijn invalshoek. Ik vind dit positief dat we kunnen leren van elkaar. Een kind kiest niet voor een klassiek of methodeonderwijs. Ouders doen dit. Ouders sturen wel en het kind zal tonen dat het zich al of niet goed voelt. En dat geldt niet enkel voor school, maar ook voor alles wat daar buiten gebeurt. Ooit heb ik van iemand deze toch wel straffe reactie gehoord die verteld werd aan een begeleidster van een leefschool: “ik moet je toch wel bewonderen voor al de inspanningen die je doet voor die speciale kindjes”.

Hier doet men aan periodeonderwijs. Wie dit niet kent zal dit maar pas begrijpen in bijvoorbeeld het hoger onderwijs. Het is het systeem waar vakken in modules zitten. Elke module heeft een aantal specifieke vakken. Hiervoor moet je geslaagd zijn om naar een volgende module te kunnen gaan binnen hetzelfde jaar. Je volgt als het ware je eigen leertraject, maar geslaagd en voldoen aan de eindtermen moet je in ieder geval. Het  is een voorbereiding op het hoger onderwijs of universiteit. Toch knap!

 Een kind is niet in staat om alles te ontdekken wat het nodig heeft en als het zogezegd op internet gaat zoeken, dan is het internet zodanig groot dat het daarin verdrinkt. Dat helpt niks. Een kind moet gestuurd worden en geleidelijk aan leren om zichzelf te sturen”. Dit klopt en dit geldt wat mij betreft voor alle kinderen. Je kan dit onmogelijk etiketteren op een methodeschool. Een kind moet rijp zijn om naar een volgende fase in zijn leven over te gaan. Het is aan de ouders in de eerste plaats om de grenzen te bepalen. Opvoeding gebeurt zowel thuis als op school. Alsof ouders of begeleiders van een methodeonderwijs zonder controle bijvoorbeeld een zesjarig kind iets laten opzoeken op het internet.

Een professor is een wetenschapsmens. Met alle respect, maar ik vraag me af of hij wel mee evolueert met de maatschappij die er nu is: een diversiteit van verschillende culturen, meer uitgesproken meningen en wensen van ouders en kinderen. Hoe ontstaat een school? Omdat we inderdaad kennis moeten opdoen. Hoe ontstaat een methodeschool? Omdat we bepaalde dingen op een andere manier willen bekijken en toepassen; leren door ervaring.

Is dit een vaag begrip? Want ik citeer zijn woorden: het begrip methodeschool dat is een vaag begrip geworden”, “ik weet niet meer wat dit voorstelt”, “als ik in mijn school yoga geef, ben ik dan een methodeschool?. Om eerlijk te zijn vind ik die laatste zin een heel simplistische redenering. Ik heb mijn schooltijd gevolgd in een klassiek systeem, en ja ik heb zelfs dansles in de school gevolgd (een jongensschool). Men vergeet dat het hier over een methode gaat en niet over een of andere sport- of relaxatieactiviteit.

 Wanneer je kiest voor een echte methodeschool,dan kies je ook voor een bepaalde filosofie die niet noodzakelijk gericht is om verder te studeren in het hoger onderwijs of universiteit. En dan moet je er ook vrede mee nemen dat kinderen minder slagen aan de universiteit. Als ouders  hebben wij gekozen voor de methode van een leefschool en de filosofie die erin vervat zit. Dat ze een gelukkig kind wordt, daar streven we naar, in gelijk welk schoolsysteem! Of ze later naar de universiteit zal gaan dat weten we nog niet. Hoe zouden wij dat nu al moeten weten?

Geen opmerkingen: