vrijdag 21 december 2012

Van trouwfoto naar... rouwfoto


Trouwen is van iemand houden, en rouwen is iemand verliezen - waar je ook nog altijd blijft van houden. Ze hebben heel veel gemeen, maar ook verschillen. In principe trouw je één keer, en rouw je verschillende keren (niet enkel om je geliefde, maar ook om andere mensen). Vandaag wordt alles op de gevoelige plaat vastgelegd. Vooral de blijde gebeurtenissen in een mensenleven. Maar waarom kan verlies ook niet gefotografeerd worden? Als herinnering en als verwerking.

Rouwfotografie heeft zeker zijn voordelen, vooral als het professioneel gemaakt is. Sommige mensen kunnen omwille van omstandigheden er niet bij zijn. Zo ben ik ooit naar een begrafenis geweest van kennissen, waarbij de moeder haar kindje en man verloren had. Zij lag in 't ziekenhuis en kon de begrafenis niet bijwonen. Dit moet inderdaad hartverscheurend zijn. Een professionele fotograaf en filmploeg hebben dit verdrietig moment opgenomen. In deze omstandigheden lijkt het een zeer goede zaak.

Het hoeft niet altijd zo uitzonderlijk te zijn. Net als trouwfotografie een gewoonte is, dan zou rouwfotografie  ook zo moeten zijn. We moeten enkel een drempel weten te overschreiden. Het is niet alleen het kruisje dat je meekrijgt naar huis, of een doosje met de as erin. Een rouwboek, zoals een trouwboek, en 'onze rouwvideo' in plaats van de trouwvideo, zou best ook kunnen. Jammer genoeg rouwen we meer dan we trouwen, hoewel het beter is om maar een keer te trouwen, wel te verstaan. Dit wil zeggen dat we om meerdere mensen rouwen in ons leven. Ik zie het liever niet gebeuren, maar als gezin kan je om elk familielid rouwen. Als rouwfotografie een hulp kan zijn om het verwerkingsproces te verzachten, waarom niet.

Rouwen is nog gevoeliger, dan trouwen. Van lachende gezichten naar bedrukte gezichten. Waarom zou een zachte glimlach niet kunnen op een rouwfoto? Als er iets wordt voorgelezen tijdens een dienst met een grappige anekdote, dan zullen mensen een glimlach toveren. Dit zijn, wat mij betreft, ook de liefdevolle momenten van diepe emoties tijdens een begrafenis. Want het is bewezen dat de rouwende(n) zoveel terechte aandacht krijgen, dat men in een staat van 'roes' verkeert. Het is een film dat voorbij passeert. Ik kan onze trouw nog 'herbeleven' bij het kijken van de dvd, of de geboorte van ons kind. Maar het verlies van mijn vader, die speciale en moeilijke dag, die kan ik me bijna niet meer voor de geest halen. Ik ben blijven werken tot de dag voor de begrafenis, omdat de zaak moest blijven draaien.

Net zoals bij trouwen is het vastleggen van gevoel voor de fotograaf belangrijk. Dit laatste is heel moeilijk bij een droevige gebeurtenis. Sfeermomenten, van dichtbij of op afstand, kunnen je een beeld geven hoe die dag wel moet geweest zijn. Als (klein)kinderen groot worden kunnen ze dit nog eens bekijken met een groter bewustzijnsgevoel. Deze manier van fotografie kan ook kunst zijn, of meer oog voor detail. Bijvoorbeeld: familieleden die de handen leggen op de kist of de urne vasthouden. Dit zijn ook krachtige emoties, een gevoel van verbondenheid.

Een rouwfotografie bestellen beslis je zelden alleen. Meestal is het die het dichtst leefde bij de overleden persoon. Het blijft op zich al een taboe om dit ter sprake te brengen. Ik ben van mening dat in het leven trauma's - hoe zwaar of hoe licht ook - zo goed mogelijk moeten opgevolgd worden. Daarom zie ik rouwfotografie ook als een vorm van (gezins)therapie. Mooie details die aan onze gedachten zijn voorbijgegaan, of wij geen aandacht aan besteed hebben. 

Droevige gebeurtenissen en emoties uiten op de gevoelige plaat helpt jou om jezelf beter te begrijpen.

Geen opmerkingen: