dinsdag 29 januari 2013

Chinees als wereldtaal?

Chinees:



Ik las net een artikel over een mogelijke invoering van het Chinees in het secundair onderwijs. Lijkt wel interessant, of toch niet? Het zou de vervangingstaal zijn van het Latijn, althans zo beweert men toch. Utopie of is het een beredeneerde logicia? Ik heb zes jaar Latijn gevolgd, met vallen en opstaan. Onbewust pluk ik nu nog de vruchten van. Of het een noodzakelijkheid is, ik denk het niet. Latijn werd ooit gezien als een uitdaging, maar is nu sterven na dood.

Ik kan me goed inbeelden dat wie vandaag zegt dat hij Chinees volgt in de klas, dit bijna een intellectuele status is. Maar ik zie niet direct iedereen verhuizen naar China om de taal en daar zijn beroep uit te oefenen. Het Engels is en blijft nog altijd wereldtaal nummer één. Ons woordenboek staat vol van barbarismen. Het zou me sterk verbazen dat er daar een Chinees woord in staat, die niemand kan uitspreken. Maar zeg nooit 'nooit'. Ook in ons woordenboek staan er woorden afkomstig van het Russisch, waarbij de meesten onder ons het bestaan niet afweten. Termen vanuit de zeevaart komen hierin voor. De Franse woordenschat in ons taalgebruik is geen uitzondering, omdat men hier vroeger allemaal Frans sprak. Het Engels kreeg dan later zijn opmars, en is de echte (wereld)taal op het internet, diverse communicatiekanalen, en vooral op wetenschappelijk gebied. Wat dat laatste betreft heeft het inderdaad het Latijn van de troon verstoten. Het Latijn zit verscholen waar het zich altijd heeft thuis gevoeld; anatomie en de geestelijke leer. Niet vergeten, Duits en Spaans deden ook hun opmars in onze secundaire scholen. Een Vlaming is echt een wereldtaalburger.

Men spreekt over een intellectuele uitdaging. Over een zuiver alfabet kan men niet spreken, zoals bij ons. En als men een bepaald Chinees teken met een andere tongval uitspreekt, dan kan het helemaal iets anders betekenen. Dit fenomeen kennen we ook in het Limburgs dialect. Maar een taal is altijd verbonden aan cultuur. De Engelse of Amerikaanse cultuur is overgewaaid naar Europa. Dat taal hierbij een grote invloed op heeft is duidelijk. De cultuurverschillen zijn er nog, maar worden almaar kleiner. Met China zie ik het zo snel niet gebeuren. Als we een taal leren, dan moeten we ook hun cultuur begrijpen. Met het Engels, Duits en Frans heb ik mij daar niet zo echt vragen bij gesteld in mijn jonge jaren. Maar China is een bevolkingsgroep apart. Van de ene uithoek naar de andere zijn er echt wel cultuurverschillen. Bijgevolg is China aan een snelle opmars bezig. Zij nemen geleidelijk aan veel over van onze Westerse samenleving. Ik zie niet direct in dat zij hun Chinese cultuur aan ons overleveren, en wij dit met open armen ons in kunnen vinden.

Toch klopt er iets niet in heel dat verhaal. China is misschien wel groot in oppervlakte en hebben ze heel veel inwoners, maar India is qua bevolkingsgroep in 2030, en zeker in 2050 de grootste op aarde. Het Engels wordt daar veelvuldig gesproken als tweede taal, en soms als moedertaal. Hun grootste moedertaal is het Hindoestaans (Hindi). Het is bijna vergelijkbaar met de complexiteit van het Chinees, en ziet er voor mij ook zo uit. Ook India is 'booming', en bijgevolg ook een kernmacht. Waarom kunnen we dan ook niet meteen het Hindi, naast het Chinees, in de secundaire scholen  promoten? Dan pas kunnen we ons  profileren als de echte taalknobbels ter wereld.

Hindi:

Geen opmerkingen: