maandag 25 februari 2013

De norm om thuis te blijven


Voor een simpele verkoudheid blijf ik niet thuis, voor een wat zwaardere liefst ook niet. Maar toch. Op een bepaald moment kan je niet anders dan verstek te geven op je werk. Voor mij althans een vervelend gevoel. Als je van nature niet stil kan zitten, dan is stil zitten soms nog erger dan ziek zijn.

Wanneer blijf je dan beter thuis?

Eens je echt met hoge koorts bent geveld, dan zit er niets anders op dan een ziektebriefje binnen te brengen. Het kan gebeuren dat je klachten gepaard gaan met wat lichte spierpijnen (wat een indicator is voor koorts). Het is dan de vraag of je direct naar de huisarts holt of het nog even uitstelt. Dit is nog niet alles. We gaan er meestal van uit dat de huisarts spontaan een briefje voor je werk/school schrijft, of dat we het normaal vinden dat we dit eisen van hem/haar. De ene arts is de andere niet, en zieke mensen verschillen nog eens onderling sterk van elkaar. Wie huilt zal snel iets krijgen, wie ontgoocheld is dat de arts niet spontaan een briefje schreef, zal in het vervolg twee keer nadenken. Artsen zijn ook maar mensen. Een goede arts zal wat mij betreft moeten vragen waarom een briefje nodig is. Als hij rekening houdt met je beroep/hobby of een evenement waar je aan moest deelnemen, dan kan hij/zij overwegen om je thuis te zetten.

Kan je van een plotse lelijke puist een ziektebriefje krijgen? Ja, toch wel. Als dit je zelfvertrouwen aantast en hierdoor je beroep moeilijk kan uitoefenen, dan is het gerechtvaardigd. Ik heb het dan over een stewardess of een fotomodel. Als laborant heb je bijvoorbeeld een kou opgelopen aan je oog, waardoor er meerdere keren per dag traanvocht uit loopt. Je bent op een onhandige manier gevallen en je hebt een blauw oog.  Afhankelijk hoe je moraal is, de duurtijd van de tijdelijke werkonbekwaamheid, kan een arts je hiervoor perfect gewettigd afwezig zetten. In de zorgsector is het belangrijk dat je geen besmettelijke ziekte overdraagt.  Maar evengoed dat je er geen krijgt. Voor dat laatste kan je een griepvaccin zetten, wat natuurlijk een vrijwillige aangelegenheid is. Toch is het geen garantie om niet ziek te worden. Virussen en bacteriën worden resistenter, muteren waardoor je niet echt immuun meer voor bent.

Premie?

In bepaalde overheidssectoren (OCMW) krijg je ziektedagen. Dit zijn geen familiale/sociale verlofdagen, maar effectief dagen die je krijgt, ook al ben je niet ziek. Mooie cadeau toch, hé? Je moet hiervoor geen briefje van je arts binnen brengen. Er zijn bedrijven die werken met (terechte) ziekteverzuim controles. Sommige worden hierdoor de dupe van, hopelijk een minderheid. Maar een premie uitreiken voor die zelden ziek zijn, dit moet nog uitgevonden worden. Tenzij dit in een bepaald land of bedrijf toch actief is, waarvan ik het bestaan niet afweet. Ik ben van het principe dat men motiverend moet werken naar personeel toe. Voor werknemers die gemakkelijk voor een verkoudheid of een andere fysieke/psychische plaag graag eens een paar dagen willen thuis blijven, dan zal die extra's hen twee keer doen nadenken. Om die motivatie wat kracht bij te zetten zou de wetgeving erin moeten bestaan om je dagloon per ziektedag drastisch omlaag te helpen in functie van de tijd dat je afwezig bent. Als je natuurlijk een ernstig ziekte hebt, dan moet dit bewezen worden, zodat je loon hetzelfde blijft. Maar goed, ik ben geen minister, gelukkig maar.

Goed in je vel

Er zijn bedrijven die een te opvallend ziekteverzuim vergelijken met andere gelijkaardige sectoren. Ofwel zegt dat iets meer over het bedrijf zelf, of over het karakter van bepaalde werknemers, of het kan natuurlijk ook beiden zijn. Enkel absolute cijfers vergelijken zonder een juiste bevraging bij de werknemers, geeft voor mij altijd een vertekend beeld. Studies moeten in de diepte gaan op kwalitatief niveau, dan het kwantitatieve. De graad van tevredenheid moet nauwkeurig gemeten worden. Uit deze indicatoren kan men als bedrijf meer greep krijgen op het 'waarom' van het ziekteverzuim. Hieruit alternatieven zoeken om dit omlaag te helpen en achteraf te evalueren is een stap in de goed richting.


Geen opmerkingen: