maandag 18 maart 2013

Buitenlandse zorgverleners



Ik bekeek net een kort fragment op ZorgAnders TV over het 'inzetten van buitenlandse verpleegkundigen in de Belgische zorgsector'. Vele landen, vooral in Zuid-Europa, worden getroffen door de (aanhoudende) economische crisis. Ik begrijp dat er een nijpend tekort is in de zorgsector voor verschillende functies. Bijgevolg is de opleiding in elk land wel eens anders georganiseerd, en is de uitvoering van deze job soms ook lichtjes verschillend.

De VDAB deed al een zoektocht en aanwerving in Madrid voor Spaanstalige verpleegkundigen. Maar ook in ons land. In Veilige Have, Aalter, deed deze dienstverlening een infosessie. Het doel van de VDAB bestaat hieruit om "een match te zoeken tussen de Vlaamse vraag/vacature en de buitenlandse werkzoekenden".

Kort samengevat:

1. Transparante Europese arbeidsmarkt
- werkgevers en werkzoekenden moeten elkaar vinden
- alle vacatures zichtbaar via Europa (Eures databank)
- op termijn ook transparantie van CV's

2. Eures neemt initiatieven
- bemiddeling
- job-events

Ik stel grote vraagtekens bij deze initiatieven. Ik ben akkoord binnen een ééngemaakt Europa dat we op elke plaats de kans moeten krijgen om te werken. In theorie, maar in de praktijk hapert er links en rechts wat. Ik begrijp niet dat er in een algemeen ziekenhuis in Vlaanderen een tiental  fulltime verpleegkundigen worden ontslagen op heel korte termijn (omdat men een dienst aan het afbouwen is, en tegelijkertijd een nieuw ziekenhuis aan het bouwen is). Bij het Rode Kruis Vlaanderen werden of worden er - in een persbericht (januari) meegedeeld - acht verpleegkundigen ontslagen. Men spreekt hier over effectieve naakte ontslagen. En de VDAB of andere zorgsectoren zijn bezig om buitenlandse verpleegkundigen aan te werven (die de taal niet machtig zijn). Is dit een typisch Belgisch fenomeen? Hieruit blijkt dat de crisis iedereen treft. Zelfs onze zorgsector is hier niet immuun voor. En als de zorgsector wordt getroffen, dan kan je al raden hoe laat het is.

In de reportage zegt men dat taal een belangrijk aspect vormt. Dit is natuurlijk waar. Ik kan me moeilijk inbeelden dat een Vlaamse verpleegkundige zijn/haar job kan uitoefenen in een Russisch ziekenhuis. Technisch kan men wel bekwaam zijn, maar taal blijft nog altijd de juiste communicatie bij uitstek.  Als iemand zou vertellen in het Nederlands dat hij bloed in zijn stoelgang heeft, hoe ga je dit als Spaanse verpleegkundige verstaan? Of hoe maak je in klare taal duidelijk dat deze medicatie noodzakelijk is om in te nemen, als je de taal niet machtig bent? 

Zoals een Spaanse verpleegkundige zei:

 "Ik moet antwoorden in het Engels. Het is moeilijk voor mij in het Nederlands. Here they have an other vision of care. Hier moet je de bewoner wassen en in Spain niet. In Spain we focus more at technical".


Er zit natuurlijk ook een goedkoop kostenplaatje aan vast, zowel voor de instelling als voor de buitenlandse verpleegkundige. Er wordt geen woord over gerept (misschien wel bewust). Zij worden minder betaald, maar toch meer dan in hun land van herkomst. Daarnaast profiteert de instelling zeker van andere financiële voordelen, omdat ze buitenlandse zorgverleners in dienst nemen.

Ik vind het een beetje verontrustend. Dit staat in feite haaks op wat er in realiteit gebeurt, als er ook in deze sector Vlaamse/Belgische verpleegkundigen een andere job moeten zoeken. Een paar jaren geleden was er een campagne om meer studenten te motiveren om verpleegkunde te studeren, omdat dit een knelpuntberoep is. Ik vraag me af waar het begin te knellen?

Geen opmerkingen: