donderdag 2 mei 2013

Sustainable LOVE

"Duurzame Liefde"


Ik bekeek net een programma op Canvas - Leyers Laat, nu Leyers Love - over duurzame liefde. Een super romanticus ben ik niet (meer). Hoewel, als ik wat inspanningen lever, lukt het me terug wel, als de inspiratie hard toeslaat. Maar, ik heb begrepen dat romanticus of hard toeslaan helemaal  niet van de kwestie is. Laat staan dat ik mijn eigen visie in cijfers uitdruk, om een soort duurzame liefde te interpreteren.

Het gaat niet enkel over monogamie, polygamie, seks, geilheid, feromonen, enz... Ik moet zeggen dat ik me heel sterk kan aansluiten bij een van de sprekers. Prof. Dr. Psychiater Dirk De Wachter. Het gaat niet enkel om hem als wetenschapper, maar vooral omdat hij in veel van zijn gesprekken Levinas citeer. Gezien filosofie mijn ding is, en ik graag dieper op die zaken ingraaf, dan beginnen mijn hersenspinsels echt in overdrive te geraken. Kort samengevat gaat duurzame liefde over verschillende facetten in een relatie, maar ook wat voorafgaat, waar we niet altijd over (hoeven) na te denken. 

Het klopt dat een langdurig durende liefde niet enkel en alleen is gebaseerd op seksualiteit, op het al of niet hebben van kinderen, of over dezelfde meningen. Ik zou durven zeggen: hoe meer verschillende meningen, hoe meer je relatie op de proef wordt gesteld, hoe beter je liefde op termijn. Kies daar de gemeenschappelijke deler uit waar je elkaar in kan terug vinden, dan pas wordt het (opnieuw) tof. Ik ben een atheïst in hart en nieren, maar in goede en kwade dagen past in elk moment, in elke cultuur, en vooral in elke relatie. Veel religie komt hier niet aan te pas. Ik vind dat dit de rode draad is in heel ons liefdevol verhaal van elke relatie. Want liefde kan je invoegen in een relatie, maar ook loskoppelen, al was het maar tijdelijk of voorgoed. We hebben het nog altijd over een duurzame liefde onderwerp, dus loskoppelen doen we nu even niet. We gaan het enkel wat dieper analyseren.

Verliefdheid duurt niet lang, romantiek komt en gaat met de tijd,...en vooral met de consumptie. We consumeren de liefde, niet enkel met coïtus (interuptus), maar vooral via het ideaalbeeld van de  media, onze maatschappij die vindt hoe de liefde er uit moet zien. Als je een relatie hebt, waarbij je een situatie hebt dat twee mensen elkaar graag zien, ontstaat er een vorm van liefde; ongetwijfeld. Dit hoeft niet direct te resulteren in lijfelijk contact. Films, reclame en videoclips maken ons iets anders wijs. Is het dan niet logisch dat frustraties veel later de kop opsteken in onze relatie?

Een relatie, waaruit een duurzame liefde opvallend of sluimerend aanwezig is, bestaat voor mij uit enkele algemene onderwerpen gegoten in wat  percentages. En die percentages verschillen in verhouding, en nog eens naargelang bepaalde opmerkelijke veranderlijke situaties in een relatieleven. Maatstaf 100 procent bestaande uit 20% seks, 40% relatie(gezins)onderhoudende bezigheden, 20% individualiteit, en 20% toekomst gericht denken. De liefde bevindt zich in elk van die percentages. Belangrijk is dat seks en individualiteit elkaar kunnen aanvullen of versterken. Deze dienen in hoofdzaak een soort evenwicht te vormen met de relatie-onderhoudende bezigheden. Het ideale evenwicht bestaat niet. Als ik bijvoorbeeld liever zou willen dat seks opgedreven dient te worden (ik kan er ook niet aan doen) naar 80%, dan zal ik of als koppel automatisch een probleem scheppen op ander vlak. De homeostase zit niet enkel in ons lichaam, maar ook in ons gedrag, hoe we ons uiten ten opzichte van elkaar. Ik geloof, naargelang de (stress)situatie wij een soort rem op moeten zetten. Maar zoals de professor zei, ziet hij het niet als een handrem. Ik zie het dan als een gevaarlijke bocht in de juiste snelheid  pakken, op het juiste moment, en tijdelijke pauzes inlassen indien nodig.

Bestaat duurzame liefde of is het een utopie? Ik denk niet dat de nadruk telkens op liefde ligt. Je leeft samen met elkaar, en de liefde is opvallend - of juist niet - aanwezig. Ik denk niet dat we als mens er over hoeven na te denken. Duurzame liefde is zo duurzaam, als we het zelf willen. Kan liefde op een termijn van vijf maanden duurzaam zijn? Ik geloof van wel, waarom niet? Als alle facetten van mogelijkheden, van vooruitgang en geloven in een lange relatie, van het begin aanwezig is, dan zou ik dit ook duurzame liefde noemen. Want ik vind het verkeerd om te geloven dat duurzaam enkel en alleen over een lange tijd gaat, maar vooral over de intensiteit van de duurzaamheid. Het is belangrijk om eens stil te staan over een kwalitatieve liefde, in zowel een korte of lange periode, als in stressloze of stressvolle omstandigheden.

Liefde is zo duurzaam, als je elke dag de nodige inspanningen voor levert.

Geen opmerkingen: