donderdag 6 juni 2013

De onmogelijke keuze

(vervolg van 30-01-12: eigen boek 'het toeval van ons denken')

Het dilemma van dé dilemma



Rode draad

De evolutie van ons menselijk toeval is een rode draad in heel ons aardse, geestelijke verhaal. Keer op keer botst men wel eens op vraagstukken. Raadsels, of beslissingen die een antwoord vergen. Maar hoe toevallig is het om op een dilemma te komen, in de eerste plaats voor jezelf. Want een dilemma van een ander, daar kan je begrip voor hebben, maar zelf kan je weinig mee doen.

Ik voel aan dat de dilemma altijd iets is dat jezelf moet oplossen. De zuivere echte twijfeling tussen twee mogelijke oplossingen is iets dat vanuit je binnenste is ontstaan. Maar is dé oplossing het juiste antwoord op je dilemma? En achteraf, wat als je de andere oplossing zou gekozen hebben? Het is en blijft een verrassing dat je niet zal kunnen ervaren of evenaren. Van het moment je een knoop doorhakt, in het denken en in de uitvoering ervan, dan is er geen weg meer terug. We doen dagelijks beslissingen, maar wat maakt dat jouw (vaag) probleem echt een dilemma is of wordt? Is het niet zo dat een dilemma in feite al aanwezig is, zonder het zelf te beseffen? Gebeurt het toevallig, of hebben we het zelf in de hand gewerkt?

Actie

Een dilemma vraagt altijd een actie, want anders zou je niet met die welbepaalde dilemma zitten. Maar, door zelfanalyse te doen, kan men wel een dilemma-patroon analyseren. Dit zou ik toch wel durven denken. Hoe toevallig het dilemma je overvalt, het valt telkens te bekijken vanuit welke invalshoek die vertrekt. Als die telkens op eenzelfde onderwerp georiënteerd zijn, dan is het beter om iets dieper over na te denken. Als je daar werk van maakt, dan sluit je na een verloop van tijd bepaalde onverwachte moeilijke keuzes uit, enkel en alleen al vanuit die invalshoek. Een dilemma is als een verrassing: het resultaat is al even verrassend als de dilemma zelf die op je afkwam.

Weegschaal

Het moraliserend karakter van de dilemma is altijd aanwezig. Kwets ik niemand, maar ook, is dit niet al te positief? Over dat laatste staan we het minst van al stil. Dilemma's zouden geen dilemma's zijn mocht het juiste evenwicht bestaan. Wij zoeken in onze beslissingen naar dat evenwicht. En als men denkt het juiste evenwicht gevonden te hebben, bestaat er een mogelijkheid dat er een nieuw dilemma de kop opsteekt? Hoe ridicuul is dit niet, dat ons leven een aaneenschakeling van dilemma's zijn. 

Zou het dan geen toeval zijn dat we dilemma's nodig hebben om  ons tot nadenken aan te zetten,om zo te kunnen evolueren, overleven?


(eigen boek: "het toeval van ons denken"- verbeteringen, suggesties altijd welkom - torromolinos@hotmail.com - wordt vervolgd)

Geen opmerkingen: