vrijdag 14 juni 2013

Waar knelt het?



Tevredenheid bij verpleegkundigen
 Bron: ZorgAnders.TV - 4 juni 2012

Ik volg regelmatig de veranderingen binnen de zorgsector op allerlei vlak. Deze bovenstaande link gaat over een debat Commissie Welzijn in het Vlaams Parlement, met de bevoegde minister Jo Vandeurzen.

Studies spreken elkaar soms tegen, maar ook ontstaan er nieuwe inzichten. Wat is er nu van waar? Als 1 op 3 van werk zou willen veranderen in deze sector (Internationaal onderzoek - 26/03/2012), als jonge verpleegkundigen niet op gestabiliseerde diensten willen werken, of veertig, vijftig plussers minder op zwaar verzorgende diensten willen werken, dan geloof ik zeker dat er iets misloopt. Maar hoe ontknel je dan dit beroep?

60.000 verpleegkundigen uit 12 Europese landen en de Verenigde Staten deden aan dit onderzoek mee. Cijfers liegen niet, maar het ene land is de andere niet. De sociale wetgeving in de non-profit sector wordt in elk land anders geregeld. Daarom vind ik dat jobtevredenheid scherper moet bekeken worden, rekening houdend met politieke en/of maatschappelijke problemen in de landen zelf. In tijden van crisis lijken we allemaal het minst tevreden.

België

In België deden er 3000 verpleegkundigen mee. 22 procent zegt ontevreden te zijn met hun job. Dit is bijna een kwart. Toch vind ik dit veel, als men weet dat deze job nog altijd een knelpuntberoep is. De casus die werd meegedeeld vond ik schrijnend, maar ik geloof dat dit een zeldzaamheid is (hoop ik toch). Het verhaal druist in tegen alle rechten en plichten van onze wetgeving. Ik stel mij gewoon de vraag hoe men dit als zorgpersoneel, en als instelling dit kan blijven volhouden, zonder op de vingers getikt te worden.

Het positieve is dat nog altijd meer jongeren kiezen voor dit beroep. Er wordt niet bijverteld dat 'jongeren' ook VDAB studenten zijn (ouder dan 25 jaar), of zorgpersoneel die zich omscholen via project 600. Er zijn soms klassen waarvan bijna de helft enkel en alleen uit VDAB studenten bestaan. Dit betekent volgens mij dat de instroom na het zesde middelbaar nog niet hoog genoeg is.

Cijfers

Als we de (on)tevredenheidscijfers en instroomcijfers gaan evalueren, dan wordt het voor mij hoog tijd dat de overheid niet enkel het knelpuntberoep promoot, maar ook het welzijn van het beroepspersoneel bevordert. Het zijn niet enkel verpleegkundigen, maar ook zorgkundigen, logistieken, onderhoudspersoneel, enz...

De minister gaf ook de cijfers vrij van de Werkzaamheid Monitor. Die geeft een peiling van verschillende sectoren. Men komt tot de conclusie dat  in de zorgsector het nog best meevalt. Dus, in andere sectoren is de tevredenheid blijkbaar nog veel minder en hoeven we niet zo hard te klagen. Waar knelt het dan? De logische verklaring, wat mij betreft, is dat extra zorgpersoneel extra kosten met zich meebrengt. Op minimumbezetting draaien brengt tijdelijke of langdurige stress met zich mee. Een (te) hoog ziekteverzuim vraagt om extra inspanningen en onverwachte ploegwisselingen. Met twee zorgpersoneelsleden de nacht doen maakt dat er overdag iemand tekort is, enz... Loon zal, denk ik, zeker niet het hoofdprobleem zijn. Een iets hoger netto-inkomen of extra legale voordelen zullen deze cijfers of ontevredenheid niet omlaag helpen.

Sollicitatie

Niet vergeten dat er vanuit de instromers of bestaand zorgpersoneel de wensen snel kenbaar gemaakt worden op welke dienst ze al of niet willen werken. Ofwel kiest men de acute diensten, ofwel diensten waar je het minst moet sleuren en trekken. Het gevolg kan je wel denken; interne verschuivingen, waarbij je als vaste werknemer een andere functie, dienst of ploeg dient te nemen. Deze personeelsbewegingen brengen natuurlijk een ontevredenheid met zich mee.

Conclusie

Eind mei, begin juni 2012 werden de resultaten bekend gemaakt van een onderzoek, opgestart door de Zorgambassadeur Eleonora Holtzer, in samenwerking met sociaal secretariaat SD Worx. De studie moet resultaten geven over de instroom, doorstroom en uitstroom in de Zorg-en Welzijnssector. Ik heb hun studie opgevraagd en moet ze nog lezen: "onderzoeksrapport: bouwen aan de zorg - personeelsbewegingen in de Vlaamse zorgsector"

Wat is er tussen 2012 en nu veranderd? Een ander wettelijk sociaal probleem duikt ondertussen op; het eenheidsstatuut, ook in de Zorg-en Welzijnssector. Daar is, denk ik, geen rekening mee gehouden. Worden we nu allemaal arbeiders of bedienden? Wat zal de inhoud zijn van het nieuwe statuut?

En toch... er leeft en beweegt wat in deze sector, ook bij onze noorderburen. Vandaag post Nursing.nl, naar aanleiding van hun poll-uitslag, dat 40% van hun 331 stemmers voor hun job vrezen. Dat dé Zorg geen veilige haven meer is, ook in tijden van crisis, is zeker iets om over na te denken. Anderzijds vind ik dat we in elke sector ons moeten proberen aan te passen. Niet enkel financieel, maar ook wat betreft onvoorziene veranderingen en extra inspanningen. Klinkt zeker niet leuk, en soms is een  keuze maken meer een verplichting, dan een vrijwillige inspanning.

Geen opmerkingen: